تو را چو بر سر خوان بلا زنند صلا

گرت هواست ز شاخ بلند گل چیدن

مکش ز زیر قدم بوته های خار جفا

دلیر باش که صبرآزمائی است غرض

به درد کو مرض خود که درد چاربریست

به داغ سوزنشان و به زخم ریش دوا

چو گیردت تب شهوت به نیش نهی بزن