رسد ز سیر ریاض دگر به برگ و نوا

چو گیردت تب شهوت به نیش نهی بزن

رگ هوس که بود فصد ماحی حما

بکوش کز چمن تن چو مرغ روح پرد

ازین منازل اسفل چنان گذر که شود

نزول گاه تو این طرفه غرفه اعلا

نه آن چنان که قدم زین سرا نهی چو برون