به پای منظر وی آنقدر به پای استاد

که بر عباد پس از توبه رحمت مولا

شبی که استره آبدار سرما بود

به دست باد ز رخسار مرد موی ربا

که شد بلند ز هر سو ندای حی علی

گمان به بانگ عشا برده بود تا در دید

رسانده بود به عیوق شاه صبح لوا