ز جان غریو برآورد و بانگ زد بر نفس

که شد بلند ز هر سو ندای حی علی

گمان به بانگ عشا برده بود تا در دید

رسانده بود به عیوق شاه صبح لوا

که ای ز بوالهوسی ننگ کافر و ترسا

گر از شبی دو نفس می کنی به طاعت صرف

نمی شوی نفس نفس را سکون فرما