به مادران جگرگوشه در نظر مرده

که تاب دیدنشان ناورد دل خارا

به بی زبانی طفلان مضطرب در مهد

که دردشان نپذیرد ز نطق بسته دوا

که از فلک گذرانند بانگ واولدا

به آن کثیر عیالان بینوا که مدام

خیال بیع مصلی کنند و رهن ردا