بسوز قافله مبتلا به غارت جان

که از فلک گذرانند بانگ واولدا

به آن کثیر عیالان بینوا که مدام

خیال بیع مصلی کنند و رهن ردا

که آهشان نگذارد گیاه در صحرا

به درد پرد گیانی که دست حادثه شان

کشد ز هودج عصمت برون به ظلم و جفا