بنیاد من رساند سپهر نگون به آب

تا نقش ناتوانی من چرخ زد بر آب

شد چون حباب خانه جمعیتم خراب

از کاو کاو تیشه پیکر خراش درد

جسمم ز تاب درد سراسیمه کشتی است

لنگر گسل ز جنبش دریای اضطراب

ز انسان که گرگ در غنم افتد غنیم وار