از کسی جز وی نمی آید که شب بیداریش

شربت لطفی به کام زهر نوشان عتاب

محتشم در پاس این دولت که بادا لم یزل

دعوتی کز حق گذاری کرده بی ریب ارتکاب

آشنائی برده بیرون از مزاج چشم و خواب

تا شهان را ملک گردد منقلب دل مضطرب

ای ز شاهان کم نه کشور داریت در هیچ باب