من که پیوند بر دیده خویشم از خواب

آنچنانست دلم بهر تو از ادعیه گرم

که فلک از نفسم می شنود بوی کباب

می کنم هر سو مویت به دعائی پیوند

کرده ای داعیه حرب و حصارت شده است

آن قدر ادعیه کافزون ز شمار است و حساب

از که از گوشه نشینی که به بیداری کرد