سپر ز واهمه در سر کشد فلک ز سحاب

بزرگ حوصله محراب بیک دریادل

که ابر همت او می دهد به دریا آب

مبارزی که چو تیعش علم شود در رزم

تهمتنی که ز آشوب صیت رستمیش

گرفته تربت رستم طبیعت سیماب

اگر ز روی عتاب اندر آسمان نگرد