نعلی ز پای رخش تو افتد اگر بره

بگداخت مغز در تن بی شکر آفتاب

گر ماه در رخت به خیانت نظر کند

چشمش برون کند به سر خنجر آفتاب

بوسد به صد نیاز و نهد بر سر آفتاب

از رشک خانه سوز تو ای شمع جان فروز

آخر نشست بر سر خاکستر آفتاب