در دوده سر قلمش مضمر آفتاب

از رشک خانه سوز تو ای شمع جان فروز

آخر نشست بر سر خاکستر آفتاب

صورت نگار شخص ضمیر تو بوده است

نبود گر از مقابله ات بهره ور کز آن

پیوسته چون هلال بود لاغر آفتاب

در آفتاب رنگ ز شرم رخت نماند