قندیل طاق درگه آن سرور آفتاب

تا شغل بندگیش گزید از برای خویش

گردید بر گزیده هفت اختر آفتاب

خود را بر آسمان نهم بیند ار شود

هر شب پی شرف زره غرب می برد

خاک مدینه تا بدر خاور آفتاب

جاروب زرفشان نه به دست مفاخرت