غرور مال چنان کرده غارت دینش

چو ظاهر است چه حاجت به شرح تبیانست

دل مکدرش از زنگ جهل خالی نیست

ولی تنش ز لباس کمال عریان است

که غافل از غضب شاه و قهر سلطان است

به قبض روح پلیدش فرست قورچه ای

کنون که قابض تمغای ملک کاشان است