سپهر کوکبه مرشد قلی جهان جلال

سریر دار مه و آفتاب رخشان است

فلک که حلقه زر کرده از هلال به گوش

غلام حلقه به گوش فدائی خان است

که کبریایش برون از جهات و امکان است

خدیو تخت نشین خان پادشاه نشان

که در دو کون نشان از بلندی شان است