گهی که بر سر خوانش صلای مهمان است

ز حسن خلق به جائی رسیده مردمیش

که وقت خشم هم اندر خیال احسان است

هزار خسرو و خان می دوند ناخوانده

به پیش ابر نوالش کسی که با لب خشک

به دست کاسه چوبین گرفته عمان است

خبر رسیده به توران که یک جهان آراست