پر است عرصه عالم ز شهسوار اما

به دستبوس که رسم اجازه خواهان است

بی جواب تواضع دو تا کند قد خویش

کمان که قبضه او بوسه گاه پیکان است

یکی ز شاه سواران سوار میدان است

هزار نجم همایون طلوع گشته بلند

ولی یکیست که خورشید وش نمایان است