هزار ابر مطر ریز هست لیک یکی

ولی ستاره نوشیروان فروزان است

بسی در صدف افروز می شود پیدا

ولی کجا بدر شاهوار یکسان است

که دایه بخش صدفهاست ابر نیسان است

هماست از همه مرغان که هر گدا که فتاد

به زیر سایه او پادشاه دوران است