سخنی دارم و دارم طمع آن که بر آن

چون کسی کش بود از علت پیری افلاج

ای ز ادراک و جوانبخت ی و دانائی تو

گشته پیدا همه ابکار سخن را ازواج

گذری چون به سعادت نفتد در ادراج

متاهل شدن من چه قیاسی است عقیم

که از آن عقم بود در تتق غیب نتاج