به نبض من نتواند طبیب دست نهاد

مرا غمی است ز بیداد چرخ بی بنیاد

که برده عشرتم از خاطر و نشاط از یاد

مرا تبی است که گر از درون برون افتد

مرا دلیست که هست از کمال بوالعجبی

به آه سرد گدازنده دل فولاد

مرا رخیست کبود آن چنان ز سیلی غم