که در دلم نگذارد بنای عیش آباد

مدام دلم همی آرد از مجره فلک

که مرغ روح من خسته را شود صیاد

همیشه تیشه همی سازد از هلال سپهر

اگر کنم سفری بس بعید نیست بعید

ور از وطن نروم هست جای استبعاد

منم به دشت جنون سر نهاده چون مجنون