قضا که هست عروس زمانه را داماد

میانه من و عیش اتصال طرفه ترست

ز اجتماع نقیضین و الفت اضداد

به سست طالعی من ندیده فرزندی

نه رام با من گمنام شخصی از اشخاص

نه یار من افکار فردی از افراد

به فکر بی کسی خود فتاده بودم دوش