هزار دایه طلب را ز حسرت افزائی

یکی رساند به ساحل یکی به طوفان داد

دو سالک متشابه سلوک را در عشق

یکی ز وصل بشارت یکی ز هجران داد

رساند بر سر گنج و به کام ثعبان داد

هزار خسته جگر را ز صبر فرمائی

گداخت جان ز غم آنگه نوید جانان داد