عدیل وار حیات و ممات یکسان داد

هزار خسته جگر را ز صبر فرمائی

گداخت جان ز غم آنگه نوید جانان داد

گدای کوچه و سلطان شهر را از عدل

درین مقاسمه اش نیز بود مصلحتی

که مسکنت به گدا سلطنت به سلطان داد

زبان بسته که بد حکمتی نهفته در آن