ز پیش جهاندار بگریختند

که ما را کنون جان به اسپ اندرست

چو سستی کند باد ماند به دست

همه بادپایان برانگیختند

چو دارا سر و افسر او ندید

به تاریکی از چشم شد ناپدید

نگهبان فرستاد هم در زمان