که هرچه مرگ ز مردم گرفت تاوان داد

نه ابر ریخت به دشت و نه بحر داد به بر

به سایل آن چه کفش آشکار و پنهان داد

دلش ز جوهر احیا توان گریست کریم

قضا زد آتش غیرت به مهر و ماه آن دم

که پاسبانی ایوان او به کیوان داد

سپهر بر در او در مراتب خدمت