طلایه بدیدند گشتند باز

دلیران و پرخاشجویان هزار

چو باد از پس او همی تاختند

شب تیره بد راه نشناختند

نبد سود جز رنج و راه دراز

چو اسکندر آمد به پرده سرای

برفتند گردان رومی ز جای