جوانی جان من پند غلام پیر خود بشنو

مصور را ورق در دست و کلک اندر بنان لرزد

خرامان چو شوی گردد تنت سر تا قدم لرزان

به سان گلبنی کز نازکی گلها بر آن لرزد

مکن کاری که از دستت دل پیر و جوان لرزد

ز دهشت آن چنانم کز برای شرح درد دل

چو گیرم دامن آن گل مرا دست و زبان لرزد