ز عجز اندر بنانم خامه معجز بیان لرزد

ز دهشت آن چنانم کز برای شرح درد دل

چو گیرم دامن آن گل مرا دست و زبان لرزد

نویسم در بیان معجز لعلش اگر حرفی

ز آه سرد من لرزد دل محزون در آن کاکل

چه مرغی کز نسیم صبح دم بر آشیان لرزد

چو گردم مایل لعلش دلم از زهر چشم او