چو گردم مایل لعلش دلم از زهر چشم او

ز عجز اندر بنانم خامه معجز بیان لرزد

ز آه سرد من لرزد دل محزون در آن کاکل

چه مرغی کز نسیم صبح دم بر آشیان لرزد

شود لرزان چو دزدی چو دزدی کز نهیب پاسبان لرزد

چو نالم با جرس دور از مه محمل نشین خود

ز افغان جهان گیرم دل صد کاروان لرزد