شود لرزان چو دزدی چو دزدی کز نهیب پاسبان لرزد

ز آه سرد من لرزد دل محزون در آن کاکل

چه مرغی کز نسیم صبح دم بر آشیان لرزد

چو گردم مایل لعلش دلم از زهر چشم او

چو نالم با جرس دور از مه محمل نشین خود

ز افغان جهان گیرم دل صد کاروان لرزد

به قصد خون مظلومان چو بندد بر میان خنجر