چو نالم با جرس دور از مه محمل نشین خود

چه مرغی کز نسیم صبح دم بر آشیان لرزد

چو گردم مایل لعلش دلم از زهر چشم او

شود لرزان چو دزدی چو دزدی کز نهیب پاسبان لرزد

ز افغان جهان گیرم دل صد کاروان لرزد

به قصد خون مظلومان چو بندد بر میان خنجر

دلم چون برگ بید از بحر آن نازک میان لرزد