رساند ترک چوگان باز من چون صولجان برگو

ز افغان جهان گیرم دل صد کاروان لرزد

به قصد خون مظلومان چو بندد بر میان خنجر

دلم چون برگ بید از بحر آن نازک میان لرزد

دلم چون گو رود از جا تنم چون صولجان لرزد

که تاب آرد به جز من پیش تیر آن کمان ابرو

که پی در پی ز سهم ناوکش پشت کمان لرزد