دلم چون گو رود از جا تنم چون صولجان لرزد

به قصد خون مظلومان چو بندد بر میان خنجر

دلم چون برگ بید از بحر آن نازک میان لرزد

رساند ترک چوگان باز من چون صولجان برگو

که تاب آرد به جز من پیش تیر آن کمان ابرو

که پی در پی ز سهم ناوکش پشت کمان لرزد

چنان خونریز و بی باکست چشم او که هر ساعت