که تاب آرد به جز من پیش تیر آن کمان ابرو

دلم چون برگ بید از بحر آن نازک میان لرزد

رساند ترک چوگان باز من چون صولجان برگو

دلم چون گو رود از جا تنم چون صولجان لرزد

که پی در پی ز سهم ناوکش پشت کمان لرزد

چنان خونریز و بی باکست چشم او که هر ساعت

ز تاب نیش مژگانش مرا رگهای جان لرزد