که پی در پی ز سهم ناوکش پشت کمان لرزد

رساند ترک چوگان باز من چون صولجان برگو

دلم چون گو رود از جا تنم چون صولجان لرزد

که تاب آرد به جز من پیش تیر آن کمان ابرو

چنان خونریز و بی باکست چشم او که هر ساعت

ز تاب نیش مژگانش مرا رگهای جان لرزد

نیندیشد ز خون مردم آن مژگان مگر آندم