چنان خونریز و بی باکست چشم او که هر ساعت

دلم چون گو رود از جا تنم چون صولجان لرزد

که تاب آرد به جز من پیش تیر آن کمان ابرو

که پی در پی ز سهم ناوکش پشت کمان لرزد

ز تاب نیش مژگانش مرا رگهای جان لرزد

نیندیشد ز خون مردم آن مژگان مگر آندم

که رمح موشکاف اندر کف شاه جهان لرزد