که رمح موشکاف اندر کف شاه جهان لرزد

چنان خونریز و بی باکست چشم او که هر ساعت

ز تاب نیش مژگانش مرا رگهای جان لرزد

نیندیشد ز خون مردم آن مژگان مگر آندم

جهان دارای دارافر فریدون ملک ملک آرا

که وقت دقت عدلش دل نوشیروان لرزد

شه گیتی ستان طهماسب خان کز بیم رزم او