به هیبت گر نهد پا بر زمین هفت آسمان لرزد

شه گیتی ستان طهماسب خان کز بیم رزم او

تن پیل دمان کاهد دل شیر ژیان لرزد

گران قدری که ذاتش با وجود آن سبک روحی

جهانگیری که چون گردد تزلزل در زمین افکن

زمین لنگر گسل گردیده تا آخر زمان لرزد

چو تیرش پر گشاید وحشت اندر وحش و طیر افتد