چو گردد از نهیب لشگرش خیل عدو هازم

زمین لنگر گسل گردیده تا آخر زمان لرزد

چو تیرش پر گشاید وحشت اندر وحش و طیر افتد

چو تیغش جان ستاند انس و جان را جسم و جان لرزد

دل گردون ز بانگ القتال و الامان لرزد

اطاقه باد جولان چون خورد بر سرو آزادش

پر مرغان طوبی آشیان از بیم آن لرزد