که در دست سماک رامح از سهمش سنان لرزد

تو ای آن تخت شوکت را مکین کز صولتت هرگه

بجنبد لنگر تمکین مکان و لامکان لرزد

گر افتد ماهی رمحت به بحر آسمان شاید

به میدان خنک سیمین تنک زرین رنگ چون رانی

ز هیبت چون جرس دل در بر روئین تنان لرزد

تب بغض تو لرزاند عدو را تا دم آخر