ز هیبت چون جرس دل در بر روئین تنان لرزد

گر افتد ماهی رمحت به بحر آسمان شاید

که در دست سماک رامح از سهمش سنان لرزد

به میدان خنک سیمین تنک زرین رنگ چون رانی

تب بغض تو لرزاند عدو را تا دم آخر

کسی را که این چنین گیرد تب لرز آن چنان لرزد

سلیمان مسندا مپسند کز لنگر گسل بادی