دلی با لنگر سنگین تر از کوه گران لرزد

تب بغض تو لرزاند عدو را تا دم آخر

کسی را که این چنین گیرد تب لرز آن چنان لرزد

سلیمان مسندا مپسند کز لنگر گسل بادی

وز آثار هوای یار و فقر و آتشین طبعی

خصوصا در زمان چون تو شاهی هر زمان لرزد

به این فقر و فنا هرگاه گوید محتشم خود را