میان مردم از خجلت زبانش در دهان لرزد

وز آثار هوای یار و فقر و آتشین طبعی

خصوصا در زمان چون تو شاهی هر زمان لرزد

به این فقر و فنا هرگاه گوید محتشم خود را

چو طفلی کز ادیب خویشتن دایم بود لرزان

گه از کین جان گاهی ز بیداد زمان لرزد

ور از فرض محالش همچو طفلان بهر آسایش