گه از کین جان گاهی ز بیداد زمان لرزد

به این فقر و فنا هرگاه گوید محتشم خود را

میان مردم از خجلت زبانش در دهان لرزد

چو طفلی کز ادیب خویشتن دایم بود لرزان

ور از فرض محالش همچو طفلان بهر آسایش

بخوابانند در گهواره امن و امان لرزد

ردیف افتاد پس دور از قوا فی ختم کن ای دل