پایم روان ازوست ولی چون بی طلب

از چشم من به گریه جهان را نهان کند

پشتم به اوست راست ولی وقت بی زری

قد من از کشاکش خواهش کمان کند

گیرد مرا میان روش از من کران کند

آرام بخشم اوست ولی چون برغم زر

دست آردم به جیب دلم را طپان کند