وز بار قرض پشت فقیرم گران کند

وان گه کند تغافل و آید رسول من

نوعی که از جفای مقارض فغان کند

خواهد کرایه دو سره یک سر از فقیر

حاشا که جنس شعر به بازار جودشاه

آرد کسی به نیت سود و زیان کند

گویا ندیده خسرو عهد آن قصیده را