مرغی که بود بیضه ظلمش بزیر پر

یک فرد را به معدلت او نیافرید

بر زد سنان تیره غیرت سر از زمین

هر جا که داد او سر بیداد را برید

منقار عدل بیضه شکن دیده بر پرید

حرف وقار او به قلم چون سپرد عرش

تا خواست نقش لوح کند قامتش خمید