ازشرم حلم او به حجاب عدم گریخت

منقار عدل بیضه شکن دیده بر پرید

حرف وقار او به قلم چون سپرد عرش

تا خواست نقش لوح کند قامتش خمید

چون مجرمان عناد دل دشمن عنید

بهر عدوی تو جسد از آتش آورد

جان را به تن چو عود دهد مبدئی معید