وی صبح تو چو صبح نخستین روز عید

سعی کف کفایت اکسیر سیرتش

از قطره ای هزار محیط آورد پدید

ای شام تو چو شام پسین مه صیام

فرش تو عرش رفت و هزار احترام یافت

مدح تو دهر گفت و هزار آفرین شنید

مژگان دشمن از اثر زهر چشم تو